„Proste jest piękne”: to jedna z podstawowych zasad wielkiej sztuki. Przypomina o niej debiut Bad Light District – solowego projektu Michała Smolickiego z New York Crasnals. „Simplifications” to bowiem przede wszystkim znakomite melodie – postnowofalowo melancholijne, a przy tym niezwykle urokliwe. Ci, którzy narzekali, na deficyt świetnych piosenek na polskiej scenie indie, wreszcie maja powody do radości!
To niezwykłe, że najlepsze indie-popowe songi tego roku stworzył muzyk, na co dzień obcujący z rytmem. Michał w krakowskich Crasnalach gra bowiem na perkusji. Jak sam mówi, Bad Light District to projekt, który powstał „dla przyjemności”, niejako na boku działalności macierzystej grupy:
“Nie wartościuję muzycznych przedsięwzięć, w których biorę udział. Każde jest dla mnie jednakowo ważne. Bad Light District ma może jedynie to dodatkowe znaczenie, że jest moim projektem autorskim. Pomimo tego, że jestem kompozytorem utworów, nie traktuję BLD jako zupełnie autonomicznego tworu. Nie do przecenienia jest bowiem wkład Jacka i Marcina, którzy wsparli mnie wokalnie w sporej części materiału” – podkreśla.
Z pewnością to, że cała trójka NYC objawia tu niemałe talenty wokalne jest jedną z licznych przyjemnych niespodzianek na „Simplifications”. Cały materiał samodzielnie jednak skomponował, nagrał, zmiksował i wyprodukował Michał. Nad płytą pracował w wolnych chwilach przez ostatnie dwa lata i ta twórcza swoboda odcisnęła swoje piętno na jej klimacie. Z utwórów Bad Light District, choć przecież niełatwych i czasem mrocznych, emanuje aura dojrzałego skupienia. Czuć w nich niespieszny artystyczny oddech i radość spokojnej pracy w studio.
“Do nagrań podchodziłem, kiedy tylko miałem na to ochotę, czas i odpowiednią dawkę emocji do wyrzucenia z siebie, stąd może dlatego zajęło mi to ponad dwa lata. Cenię sobie pracę bez presji, bez zbędnego ciśnienia i w efekcie udało mi się zrobić materiał, który brzmi tak, jak sobie to wyobrażałem” – mówi Michał.
„Simplifications” jest powrotem do ‘prostych alternatywnych piosenek‘, kontynuacją wczesnych ścieżek New York Crasnals, z których grupa zeszła w poszukiwaniu muzycznego eksperymentu. Znawcy historii muzyki „niezależnej” z pewnością wytropią tu ciekawe estetyczne tropy: bauhausowy posępny romantyzm w ”Nothing Particular”, liryczne echa piosenkowego The Velvet Underground w znakomitym singlowym „Street Of Frozen Phantoms” , sugestywny klimat pokrewny dokonaniom Black Heart Procession w „Black Walls” i „Slipway”, chłodny nowofalowy trans rodem z „Closer” w kawałlku „Simplify”, a gdzieniegdzie także echa The Smiths, Yo La Tengo czy Modest Mouse. To jednak nie dosłowne odniesienia, a podobieństwa wynikające z tego, ze Michał – podobnie jak wspomniane zespoły - w autorski i różnorodny sposób realizuje zasadę „minimum środków, maksimum emocji”.
“BLD jest proste. Skoncentrowane głównie na tym, co ja sam uwielbiam w muzyce – zakamuflowaną, podskórnie ukrytą melodią. Nie zgadzam się z opiniami, że w kwestii piosenki (unikam słowa ‘rockowej’) zostało powiedziane już wszystko. Zawsze można dorzucić parę groszy od siebie” – przekonuje.
Na debiucie Bad Light District z niezwykłym wyczuciem połączył intrygujący brzmieniowy koncept i atrakcyjną piosenkową formułę. Stworzył dojrzały i poruszający album, który napawa wiarą, że poprzez ciekawą melodię i muzyczne barwy można jeszcze komunikować głębsze treści. To postawa dziś niemodna – szczególnie nad Wisłą – jednak Michał jest być może jednym z ostatnich muzycznych romantyków. A odrobina uczucia zainwestowana w „Simplifications” owocuje intymnym przywiązaniem na długie chwile!
